ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ: Μέρος ΧX - ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΠΡΟΛΗΨΗ

 

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ

Μέρος XX

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΠΡΟΛΗΨΗ

ΣΤΑ ΙΧΝΗ ΕΝΟΣ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΘΕΝΤΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ;

Το έγκλημα όταν διαπραχθεί θα χαρακτηριστεί ως τέτοιο όταν κάποιος αναγνωρίσει και ταυτοποιήσει τα στοιχεία εκείνα που είναι δυνατόν να το χαρακτηρίσουν ως τέτοιο. Εάν δεν γίνει αυτό τότε είναι ως να μην έγινε. Το έργο της συλλογής και καταγραφής των στοιχείων είναι από τα πρώτα βήματα τα οποία πρέπει να γίνουν εάν η κοινωνία επιθυμεί να ενεργήσει με βάση το δίκαιο.

Όταν δε, πρόκειται όχι για ένα έγκλημα οριοθετημένα στο πλαίσιο της ατομικότητάς μας με τα ιδιωτικά κίνητρα, αλλά για έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και ειδικότερα για την διάπραξη γενοκτονίας, αυτήν την ακραία μορφή βαρβαρότητας, τότε η ίδια η ανθρωπότητα πρέπει να ενεργοποιήσει τους μηχανισμούς ενότητας και συνεργασίας προς την κατεύθυνση, τόσο της αναγνώρισης, εάν αυτή έχει συντελεσθεί, όσο και της πρόληψης και αποτροπής στην περίπτωση που διαφαίνεται και στοιχειοθετείται η πρόθεση με τον εντοπισμό των ενεργειών εκείνων που μεθοδικά οδηγούν στον αφανισμό ενός ή περισσότερων λαών. Το πιο δύσκολο, τόσο στην πρώτη όσο και στην δεύτερη περίπτωση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, είναι, όχι μόνο η διαπίστωση ότι διαπράττεται το έγκλημα με τον εντοπισμό των στοιχείων, αλλά και η προσπάθεια για να πειστεί η κοινωνία μέσα στην οποία επισυμβαίνει και λαμβάνει χώρα το εγκληματικό ή γενοκτονικό έργο, τόσο από τα θύματα του όσο και από τους άλλους, τους ουδέτερους. 

Σε μια τετελεσμένη γενοκτονία οι επιζήσαντες της βαρβαρότητας είναι ο συνδετικός κρίκος που θα ενώσει το παρελθόν με το μέλλον. Το ένα χωρίς το άλλο κινείται σε ένα ανώμαλο έδαφος που είναι δύσκολο να ισορροπήσει. Οι επιζώντες και οι απόγονοί τους, εάν έχουν τα μνημονικά ίχνη, τις αναμνήσεις και τα στοιχεία που μαρτυρούν το γενοκτονικό έργο τότε μπορεί και οι νεκροί να δικαιωθούν. Εάν όχι, τότε η τραγική, τραυματική εμπειρία τους, δεν επικοινωνείται ως αφήγηση γεγονότων ή δεν επικοινωνείται καθόλου. Δεν  απευθύνεται ούτε στους νεκρούς ούτε στους αγέννητους.

Στο πεδίο που η μνήμη ιχνηλατεί τα γεγονότα του εγκλήματος μέσα στο χρόνο, η ανάδειξή τους και αποτύπωσή τους είναι αυτή που θα οδηγήσει στην πρόληψη ή στην περίπτωση που αυτό δεν γίνει εφικτό, στην αναγνώρισή του.   Άραγε ποιο απ' τα δύο: αρκεί να γνωρίζει κάποιος (έμμεσα ή άμεσα) ότι διαπράχθηκε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας χωρίς να διαθέτει τα ικανά εκείνα στοιχεία για το αποδείξει (να πείσει και τους άλλους γι αυτό) ή να έχει τα στοιχεία χωρίς να γνωρίζει την σημασία, την αξία τους και κατά συνέπεια και το πώς να τα χρησιμοποιήσει;

Το εγχείρημα όμως της μελέτης μου, με τα κείμενα που δημοσιεύω είναι, να ξεφύγω από την πιθανότητα και να προχωρήσω στην πραγματικότητα, του να καταστήσω δυνατό  να προβλέπεται και προλαμβάνεται η εξέλιξη των ενεργειών και φαινομένων εκείνων που οδηγούν ή συνιστούν τη βάση για να οδηγήσουν σε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και συγκεκριμένα γενοκτονία. Ακόμη, το εάν είναι δυνατόν επί του πρακτέου να ανιχνευτούν οι προθέσεις αυτών που κινούνται με στόχο να εγκληματίσουν. Εάν αυτό κατασταστεί δυνατό, δηλαδή να προλαμβάνεται μια γενοκτονία, τότε η ανθρωπότητα έχει μέλλον. Αναρωτιέμαι, ποια η αξία της μνήμης όταν δεν είναι συνιφασμένη με αξίες, όταν δεν ανήκει στο μέλλον;

Κατέχοντας και γνωρίζοντας, λοιπόν, θα μπορούμε να μιλάμε για νίκη της ανθρωπότητας κατά της βαρβαρότητας.

Παράλληλα, πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι αμυνόμενος ο γενοκτόνος σε αυτή την μεθοδική προσπάθεια αντοπισμού του, θα προσπαθεί να κάνει το έργο του δυσδιάκριτο σε αυτούς που θέλει να καταστήσει θύματά του και μη. Έτσι να περιορίσει να εργαλεία των αντιπάλων του, και επιτύχει τον σκοπό του.

Η ποινικοποίηση 

Εάν η ανθρωπότητα απέναντι στη γενοκτονία και τον γενοκτόνο, προκειμένου να λειτουργήσει αποτρεπτικά επιλέγει την ποινικοποίηση της άρνησης παραδοχής ότι συντελέστηκε, αλλά και δεν μπορεί ακολουθώντας μια μεθοδολογία τέτοια ώστε να προλάβει γενοκτονικές πράξεις, παρά μόνον να χαρακτηρίζει και να επιβεβαιώνει το τετελεσμένο αυτών των γεγονότων και πράξεων, τότε αναρωτιέμαι ποιο το νόημα του να γνωρίζει κανείς εάν δεν είναι σε θέση να αναγνωρίζει; Ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπότητας;

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι, το να έχουμε τη δυνατότητα μέσω των 8 σταδίων του Στάντον καθώς και του ορισμού περί Γενοκτονίας του ΟΗΕ, δεν σημαίνει και ότι έχουμε διασφαλίσει ότι δεν θα συμβεί. Αυτό που έχει σημασία είναι να γνωρίζουμε, ώστε αναγνωρίζοντας να προλάβουμε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση. Δεν έχει νόημα να κοιτάμε απλά ως παρατηρητές εκείνα που δηλώνουν βαρβαρότητα και να περιμένουμε να πραγματοποιηθεί το έγκλημα ώστε στη συνέχεια να ενεργήσουμε απλά στο επίπεδο της διαπίστωσης. Δεν μπορούμε μετά να λέμε ότι κάναμε κάτι για την ανθρωπότητα απλά και μόνον επειδή ενεργήσαμε προς την κατεύθυνηση της τιμωρίας των γενοκτόνων.

Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κινητοποιήσουμε τους ειδικούς μελετητές των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας να πάρουν τη σκυτάλη και να παράγουν το έργο εκείνο, ώστε, να προστατέψουν τους αδύναμους από τα νύχια των βαρβάρων. Να γίνουμε το πετραδάκι στο παπούτσι τους.

Σημαντικός παράγοντας είναι η διδασκαλία· η γόνιμη εκείνη περίοδος που οι μικροί άνθρωποι εισέρχονται στο πεδίο της συνείδησης της ένταξής τους στην ανθρωπότητα. Μέσω αυτής, αναγνωρίζουν το θετικό πρόσημο στον ανθρώπινο λόγο, ως συνθετικό μιας συνανθρώπινης σχέσης, αυτής της ενωτικής σχέσης έτσι ώστε η βαρβαρότητα να εξαντλείται στα όρια της άρθρωσής της και μόνο.

«Η ποινικοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας είναι, απλώς,
η απαγόρευση της βαρβαρότητας.»

.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Επειδή, με τον καταστατικό Χάρτη, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξαν και πάλι την πίστη τους στα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, και διακήρυξαν πως είναι αποφασισμένοι να συντελέσουν στην κοινωνική πρόοδο και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στα πλαίσια μιας ευρύτερης ελευθερίας.

Επειδή τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν, σε συνεργασία με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τον αποτελεσματικό σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιακών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο. 

Επειδή η ταυτότητα αντιλήψεων ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτές έχει εξαιρετική σημασία για να εκπληρωθεί πέρα ως πέρα αυτή η υποχρέωση,

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ 

Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.."

Σημείωση

Στο κείμενο εκφράζονται οι σκέψεις και ανησυχίες της συγγραφέως. Επίσης στα μέρη των αναρτήσεων όπου δεν γίνονται παραπομπές με τα αντίστοιχα LINKS, είναι κείμενα συνταγμένα από την συγγραφέα.

.

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ Μέρος X, Κεφάλαιο : ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ

Μέρος Χ

Κεφάλαιο: ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
  

Το ανησυχητικό φαινόμενο της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα, που καταγράφηκε στα στατιστικά αποτελέσματα,  είναι ένα από τα στοιχεία εκείνα που είναι ικανά να συνεπικουρήσουν στην στοιχειοθέτηση μιας πιθανής τέλεσης αφανισμού ενός γένους. Όταν αυτό είναι στοχευμένο και συστηματοποιημένο, τότε τίθεται προς διερεύνηση κατά πόσο είναι συγκυριακό και χωρίς πρόθεση. Στην Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία την ίδια περίοδο σημειώνεται μια αισθητή μείωση του πληθυσμού των χωρών και μείωση των γεννήσεων. Η υπογεννητικότητα αυτή βέβαια, με δεδομένο ότι συνεχίζει να υφίσταται, προοδευτικά μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική πληθυσμιακή συρρίκνωση των λαών που ζουν και διαβιούν σ' αυτές τις χώρες (της νότιας ευρώπης). Έτσι σε ένα πρώτο επίπεδο προσέγγισης, σχετίζεται άμεσα και αφορά στις συνέπειες της κρίσης χρέους  και αξιών στις παραπάνω χώρες, αλλά και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.

Ακολουθεί παρουσίαση στοιχείων όπως έχουν καταγραφεί από την ΕΛ.ΣΤΑΤ. και δηλώνουν  αυτή υπογεννητικότητα σε διάφορες γεωγραφικές περιοχές, χρονικές περιόδους και κυρίως στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, δηλαδή από την εκδήλωσή της 2009 μέχρι και σήμερα.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δημογραφικά στοιχεία της Eurostat για το 2012, ο πληθυσμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης των 28 αυξήθηκε κατά 1 099 000 και έφθασε τα 505,7 εκατ., σημειώνοντας αύξηση σε 17 κράτη μέλη και μείωση σε 11 κράτη μέλη. Χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, που πλήττονται από την οικονομική κρίση, καταγράφουν τον τρίτο χαμηλότερο δείκτη γεννήσεων (9‰) στην ΕΕ, μετά τη Γερμανία (8,4‰) και την Πορτογαλία (8,5‰).

Πιο συγκεκριμένα, ο πληθυσμός της Ελλάδας σημείωσε σημαντική μείωση κατά 5,5‰ (τοις χιλίοις), υποχωρώντας κατά 60 500 την περασμένη χρονιά και φθάνοντας τους 11 161 000 κατοίκους. Παράλληλα, μέσα στο 2012, στην Ελλάδα γεννήθηκαν 100 400 παιδιά, ενώ που καταγράφηκαν 116 700 θάνατοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια περίοδο εγκατέλειψαν τη χώρα περισσότεροι από 44 000 άνθρωποι.

Τα εν λόγω στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι οι υψηλότεροι δείκτες γεννητικότητας σημειώθηκαν στην Ιρλανδία (15,7‰), στο Ηνωμένο Βασίλειο (12,8‰), στη Γαλλία (12,6‰), στη Σουηδία (11,9‰) και στην Κύπρο (11,8‰) ενώ στην ΕΕ καταγράφηκαν 5,23 εκατομμύρια γεννήσεις και 5,01 εκατομμύρια θάνατοι και εισήλθαν 882 200 μετανάστες.

Σύμφωνα με τα παραπάνω ερωτάται η Επιτροπή:

1. Κατά πόσον εκτιμά ότι η έντονη οικονομική κρίση που βιώνουν χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία έχει άμεση συνάρτηση με το δημογραφικό αυτών των χωρών;
2. Στο πλαίσιο ανταλλαγής βέλτιστων πρακτικών, ποιες πολιτικές θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν χώρες, που παρουσιάζουν σημαντική μείωση στους δείκτες γεννητικότητας;
3. Σύμφωνα με στοιχεία που διαθέτει σε ποιο ποσοστό έχει μειωθεί ο αριθμός των οικογενειών με 2 τέκνα καθώς και των πολυτέκνων οικογενειών στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία;

Πίνακας 1. Γεννήσεις ζώντων - Θάνατοι 1931 – 2013

ΕΤΟΣ               ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ                      ΘΑΝΑΤΟΙ                          ΦΥΣΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ

1931                        199.243                           114.369                                    84.874

1950                        151.134                            53.755                                     97.379

1960                        157.239                            60.563                                     96.676

1970                        144.928                            74.009                                     70.919

1980                        148.134                            87.282                                     60.852

1990                        102.229                            94.152                                      8.077

2000                        103.274                           105.170                                    -1.896

2010                   114.766                           109.084                                      5.682

2011                        106.428                           111.099                                    -4.671

2012                        100.371                           116.668                                  - 16.297

2013                          94.134                           111.794                                     -17.6

Πίνακας 1. Γεννήσεις ζώντων - Θάνατοι 1931 – 2013

Πληροφορίες:

Δ/νση Στατιστικών Πληθυσμού & Αγοράς Εργασίας

Τμήμα Φυσικής & Μεταναστευτικής

Κίνησης Πληθυσμού

Κων/νος Βούλγαρης

Τηλ.: 2131352172

E-mail: k.voulgaris@statistics.gr

Πηγή: Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

ΙΙ. Γεννήσεις

Οι γεννήσεις στην Ελλάδα, κατά το 2013, ανήλθαν σε 94.134 (48.430 αγόρια και 45.704 κορίτσια), παρουσιάζοντας μείωση κατά 6,21 % σε σχέση με το 2012, που είχαν ανέλθει σε 100.371 (51.654 αγόρια και 48.717 κορίτσια) . Στις γεννήσεις δεν συμπεριλαμβάνονται οι γεννήσεις νεκρών βρεφών, οι οποίες κατά το 2013 ανήλθαν σε 376, μειωμένες κατά 15,7 % σε σχέση με το 2012 που είχαν ανέλθει σε 446. (Πίνακας 2).

Σχετικά με την υπηκοότητα της μητέρας , το 2013 καταγράφηκαν 80.940 γεννήσεις από Ελληνίδες (ποσοστό 85,98%) και 13.194 από αλλοδαπές (ποσοστό 14,02%). Τα αντίστοιχα στοιχεία για το 2012 ήταν 84.851 (ποσοστό 84,54%) από ελληνίδες μητέρες και 15.520 (ποσοστό 15,46%) από αλλοδαπές .

Η μέση ηλικία της μητέρας κατά τη γέννηση, το 2013, ήταν 31,85 έτη, σημειώνοντας

αύξηση σε σχέση με το 2012, που η αντίστοιχη μέση ηλικία ήταν 31,57 έτη.

Οι γεννήσεις εκτός γάμου το 2013 σε απόλυτους αριθμούς, παρουσίασαν μείωση σε σχέση με το 2012 και ανήλθαν σε 6.337 (ποσοστό 6,7% επί του συνόλου των γεννήσεων) από 7.640 (ποσοστό 7,6% επί του συνόλου των γεννήσεων) που ήταν το 2012 (Πίνακας 2).

ΙΙI . Θάνατοι

Οι θάνατοι, κατά το 2013, παρουσίασαν μείωση κατά 4,15 % και ανήλθαν σε 111.794, (57.627 άντρες και 54.167 γυναίκες) έναντι 116.670 (60.137 άντρες και 56.533γυναίκες) που ήταν το 2012. (Πίνακες 1 και 2 & Διαγράμματα 1 και 2).

Η μέση ηλικία κατά τον θάνατο, κατά το 2013, ανήλθε στα 75,25 έτη για τους άνδρες και 80,85 έτη για τις γυναίκες, παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με το 2012, (για της άντρες το 2012 ήταν 74,79 έτη και για τις γυναίκες ήταν 80,64 έτη).

Ο δείκτης βρεφικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών ηλικίας κάτω του έτους ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων) από 2,91 το 2012, αυξήθηκε στο 3,69 κατά το 2013.

Ο δείκτης νεογνικής θνησιμότητας (θάνατοι βρεφών ηλικίας μικρότερης των 28 ημερών ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων) το 2013 αυξήθηκε στο 2,63 από 1,89 το 2012 και ο δείκτης περιγεννητικής θνησιμότητας (γεννήσεις νεκρών και θάνατοι βρεφών ηλικίας μικρότερης της μιας εβδομάδας ανά 1.000 γεννήσεις) το 2013 αυξήθηκε στο 5,79 από 5,64 το 2012.

Αναλυτικά, σε σύνολο 347 θανάτων βρεφών, τα 76 ήταν μικρότερα της 1 μέρας και 248 ήταν μικρότερα του 1 μηνός.

Πηγή: http://www.tovima.gr/files/1/2014/plithelstat.pdf

Περισσότερες πληροφορίες (πίνακες, μεθοδολογία) σχετικά με την Φυσική Κίνηση
Πληθυσμού μπορούν να αναζητηθούν στην ιστοσελίδα της ΕΛ.ΣΤΑΤ
http//www.statistics.gr, στο σύνδεσμο «Στατιστικά Θέματα > Φυσική Κίνηση
Πληθυσμού>.

http://ec.europa.eu/eurostat/web/population-demography-migration-projections/statistics-illustrated

Όπως φαίνεται από τα στοιχεία και τον παρακάτω χάρτη, ο μεγαλύτερος αριθμός πληθυσμού θα είναι συγκεντρωμένος στη Γαλλία και την Βρετανία, με τον αριθμό των πολιτών να φτάνει τα τα 78,84 εκατομμύρια και 85,14 εκατομμύρια αντίστοιχα. Η Γερμανία, η μεγαλύτερη σήμερα οικονομία της Ευρώπης, θα έχει πληθυσμό 65,37 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία της Eurostat, ο πληθυσμός της χώρας μας μέχρι το 2080 αναμένεται να μειωθεί, καθώς υπολογίζεται πως θα διαμορφωθεί στα 7,69 εκατομμύρια ανθρώπους.

Το 2080, πάντως, η χώρα με τον μικρότερο πληθυσμό στην Ευρώπη θα είναι η Ισλανδία, στην οποία υπολογίζεται πως θα ζουν 467 χιλιάδες άνθρωποι.

Πηγές:

statlix-05012015
http://www.ypes.gr/el/Ministry/Actions/PlhroforiakaSystLixDim/ 

http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/PAGE-livingcond

08.02.2015

Από το 2011 περισσότεροι οι θάνατοι από τις γεννήσεις

Εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού των Συμφώνων Συμβίωσης αλλά και περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις (για τέταρτη συνεχή χρονιά) τεκμηριώνεται από τα στοιχεία επί του συνόλου των πράξεων των ληξιαρχείων όπως καταγράφονται στο σύστημα του υπουργείου Εσωτερικών.

[...] Οπως δείχνουν τα στοιχεία από όλα τα ληξιαρχεία της χώρας (βάση δεδομένων του υπ. Εσωτερικών) για 4η συνεχή χρονιά οι θάνατοι είναι περισσότεροι από τις γεννήσεις στη χώρα και μάλιστα η ψαλίδα συνέχεια ανοίγει προς την πλευρά των θανάτων.
Το 2011 γεννήθηκαν 106.428 βρέφη και έφυγαν από τη ζωή 111.099 άτομα. Ηταν η πρώτη χρονιά από το 1931 που καταγράφηκαν περισσότεροι θάνατοι από ό,τι γεννήσεις καθιστώντας δραματικό το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Το 2012 καταγράφηκαν 116.668 θάνατοι και 100.371 γεννήσεις, το 2013, 111.794 θάνατοι και 94.134 γεννήσεις και το 2014 114.088 θάνατοι, ενώ οι γεννήσεις μειώθηκαν περισσότερο.στις 93.429.
Στις γεννήσεις θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι ένα ποσοστό της τάξης του 10% αφορά γεννήσεις αλλοδαπών. Περισσότερους θανάτους από ό,τι γεννήσεις έχουν ακόμα η Πορτογαλία, η Ιταλία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ βέβαια τα δεδομένα είναι εντελώς αντίθετα στη γειτονική Τουρκία.
Το γεγονός ότι όλα τα ληξιαρχεία της χώρας είναι πλέον συνδεδεμένα σε μια ενιαία βάση δεδομένων, δίνει τη δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να έχουμε εικόνα για την κίνηση του πληθυσμού σε πραγματικό χρόνο, λέει στην «Κ» ο κ. Στρατής Μαραγκός διευθυντής Μηχανογράφησης του υπουργείου Εσωτερικών.
Ετσι, εκτός από εκείνους που αποφάσισαν να υπογράψουν Σύμφωνο Συμβίωσης, ήδη γνωρίζουμε ότι τον Ιανουάριο του 2015 απεβίωσαν 12.561 άτομα, γεννήθηκαν 7.192, παντρεύτηκαν 2.712 και χώρισαν 1.137 άτομα. Έντυπη


Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο σκοπός κάθε εγκληματία κατά της ανθρωπότητας, κάθε γενοκτόνου είναι να αφανήσει το στοχευμένο θύμα του, αφαιρώντας τη δυνατότητα να αναπαραχθεί. Έτσι εστιάζει στους αγέννητους και όχι απλά στους ζώντες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα σύγχρονο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, βλέπουμε να λαμβάνει χώρα σε βάθος χρόνου -έτσι ώστε ο αφανισμός να φαίνεται χρονικά ασύνδετος- και με τρόπο που να είναι δυσδιάκριτος τόσο ο στόχος, όσο και το ίδιο το έγκλημα. Έτσι ο εγκληματίας, ο γενοκτόνος εξελίσσει τη μέθοδό του ώστε να δυσχεράνει το έργο της διαπίστωσής του. Όταν όμως πάνω στα χνάρια του εγκληματία, βαδίζει ταχύτερα και φτάσει να προηγείται το δίκαιο, τότε αυτός προχωρά ασθμαίνοντας.

Σημείωση
Εν καιρώ η ανάρτηση θα εμπλουτίζεται με νεότερα στοιχεία.

.